Ssst... hier wandelt den Ibis

Ssst... hier wandelt den Ibis

Ssst... hier wandelt den Ibis

De bedoeling van deze blog is dat Ibissers op deze plaats hun wandelervaringen kunnen delen.

34e Herfsttochten Ruisbroek 18/11/2018

WandeltochtenPosted by Kris Andries 21 Nov, 2018 17:57
Wat doet een mens op zondag? Hetzelfde uur opstaan als dat hij gaat werken. 6u26.
Er stond een wandeltocht op de agenda van een andere Puurse club Wandel Mee Ruisbroek. Onze club had hun tocht op de puntenkaart gezet om zoveel mogelijk van onze leden naar hen te lokken als steun. En dat bleek achteraf gelukt te zijn. Ibis Puurs was met 64 deelnemende leden de grootste club in de uitslag.

Nu terug naar mijn eigen verhaal. Mijn doel was 25 km af te leggen. Omdat de vertrekzaal slechts 5 kilometer ver is van mijn deur besloot ik er naartoe te wandelen en ter plaatse de tocht van 15,4 km af te leggen. Zo kwam ik na 3u34m17s aan een afstand van 25,95 km. Opdracht volbracht dus. Tempo 8m15 per km of 7,27 km/u. Ik heb maar 1 persoon doen schrikken onderweg met die snelheid. Soms horen ze mij niet komen, hoewel ik mijn best toe om een beetje met mijn voeten over de grond te slepen of eens kuch.

De tocht liep langsheen mijn traditionele trainingsparcours als ik aan geen officiële wandeltocht deelneem in het weekend. Het Hof ter Zielbeek met de Mariagrot en het Hof van Coolhem. Geen verrassingen dus maar toch weer mijn kilometers afgemaald. Meer moet dat soms niet zijn.
De startzaal was in de Krinkelzaal te Ruisbroek-Dorp en de enige rustpost was in zaal Familieheem. Daar start de organiserende club ook af en toe met hun tocht.

Wandel Mee Ruisbroek klokte uiteindelijk af op 1073 deelnemers.
Zeker niet slecht als je weet dat ze in Buggenhout vlakbij 2353 wandelaars mochten verwelkomen, waaronder ook 10 van Ibis.
In Ekeren waren we met 8.
In Dessel liep er 1 eenzame Ibisser rond.

Het was weer een fijne ervaring, maar de eerste keer dat het terug best koud was.
Mijn kin was bevroren als ik weer toekwam na 20,5 km in de startzaal. Ik kon nog net een cola en een broodje bestellen, maar de woorden kwamen er niet vlot meer uit. Onderweg ook af en toe eens mijn wanten uitgetrokken om ze telkens niet veel later weer aan te moeten trekken van de koude.

Hier vind je de link terug van mijn activiteit op Strava :
https://www.strava.com/activities/1971193842



50e Oktober(fest)marsen 50 km tocht te Bornem 21/10/2018

WandeltochtenPosted by Kris Andries 25 Oct, 2018 19:02
Om 20 na 5 liep de wekker af. Dat gaf mij 40 minuten de tijd om mij op het gemak klaar te maken. Het meeste lag al van de dag ervoor klaar om geen onnodige stress te hebben. Vervolgens de auto in om 2 clubleden op te halen. Eerst Klaas Van De Ven en vervolgens Karl Scheers. Ook zij waagden zich aan de 50 km tocht. Maar beiden zijn van geen kleintje vervaard als Dodentocht-stappers.

Als we toekomen in de startzaal is het buiten nog donker. Enkelen zijn al vertrokken ook al mocht je officieel pas om 7u30 beginnen. Om 6u stonden de eersten naar verluid al aan de deur te kloppen van de organiserende club Kadee. De clubleden van Kadee zijn verkleed in de typische Oktoberfeesten klederdracht.
Om zeven uur kunnen we dan onze tocht aanvangen. Gelukkig hadden zowel Klaas als Karl een zaklamp bij, want daar had ik niet aan gedacht.

Ik zou een heel uitgebreid verslag van de tocht kunnen typen, maar ik zal mij beperken tot de informatie van Kadee :"De grotere afstanden gaan naar het gehucht Branst en verder naar het vissersdorp en deelgemeente Mariekerke, waar de grootste afstand een lus maakt.
We lopen over eeuwen geleden ontstane zandruggen en verkennen ook het "Nonnenbos", waaruit je kan afleiden dat het bosrijk gebied is, Ook de dreven van het grafelijke domein en de Scheldeoevers met prachtige uitzichten over deze machtige stroom worden niet vergeten"
Ik zal hier nog aan toevoegen dat we ook langs de Breeven, de kinderboerderij en het fort van Bornem gewandeld hebben. En de kaai van Sint-Amands passeerden we ook, dat is altijd een prachtig zicht.

Na de eerste rustpost laten Karl en ik Klaas - met zijn toestemming - achter om aan een sneller tempo door te wandelen. Tijdens de tweede rustpost na 15,5 km in het gemeenschapshuis van Branst ga ik naar het toilet en wie staat er daar te plassen? Toch wel niet de Klaas zeker? Dus hij had ook nog stevig doorgestapt achter ons. We laten hem opnieuw achter en zien hem deze keer pas terug bij de aankomst.
Onderweg neemt Karl geregeld foto's en 1 km van het einde nemen we nog halt in café Belle-Vue in hartje Bornem. Hierdoor komen we pas rond 16u toe in de startzaal. Mijn effectieve wandeltijd is echter maar 7 uur 32 minuten en 43 seconden of een wandelsnelheid van 6,67 km/u. Dat is te zeggen, de snelheid als ik effectief wandelde zonder alle rustposten en fotopauzes onderweg meegerekend. Dan kwamen we op 9 uur wandeltijd uit.

In de startzaal zitten nog andere clubleden en we vervoegen ons. Het gerstenat kan nu eindelijk beginnen stromen. Maar gezien mijn vermoeidheid beperk ik mij tot 3 pintjes en 1 Bornem Tripel. Bij aankomst van de tocht krijgen we hier nog een exemplaar van met een herdenkingsticket van de tocht erop. Een uniek aandenken. Gelukkig is Marleen met onze hond Marieke nog komen wandelen en kan zij mij, Klaas en Karl veilig weder huiswaarts voeren.
Ik ben zeer tevreden met mijn derde 50 km tocht van het jaar. Er is nog een 50 km tocht op 24 november in Mazenzele (Opwijk), maar dan kan het al bar koud zijn. We zien wel.

Als u op de onderstaande link klikt vind je het verslag van Kadee zelf over hun tocht :
http://www.wandelclubkadee.be/verslag/items/id-50ste-oktoberfestmarsen.html

Mijn Strava activiteit van deze wandeling vindt u terug op :
https://www.strava.com/activities/1919212271



West-Vlaanderen Wandelt - 23e Kermistocht - Brugse Ommeland Wandeltrofee 19/08/2018

WandeltochtenPosted by Kris Andries 20 Aug, 2018 20:00
Met de bus van Ibis naar Ruiselede.
Na de Evert Larocktocht van woensdag in Kapelle-op-den-Bos - die ik nog eens op snelheid alleen afwerkte 19,5 km aan 7,43 km/u - besloten om nog eens samen met mijn vrouw te wandelen. Uiteindelijk bestond onze groep uit mezelf, mijn vrouw Marleen en mede-clubleden Klaas (die onlangs de 100 km Dodentocht voor de vijfde maal uitstapte), Hendrik (de secretaris), Vera (secretaris van de rekeningen) en haar man Jos (hobbytuinder en geïnteresseerde in de heemkunde).

We kozen voor de 15,1 km afstand. Aangezien het West-Vlaanderen Wandelt betrof en een busreis, besloten we het zeer rustig aan te doen. De organisatie had immers heel wat gratis toegiften voorzien. Onderweg kregen we achtereenvolgens gratis koffie en een carré confitureke (de eerste rustpost reeds na 900 meter in een mooie molen), gratis bier (Keyte tripel van het vat ergens onderweg) en een frisco met chocolade (niet ver meer van de aankomst).

We waren dus nog maar 900 meter op weg of we moesten al direct stoppen in de eerste rustpost. Hostens Molen genaamd. Een zeer mooie molen die je ook kan afhuren voor feestjes. Er staat een bar in, een ijskast en een spoelbak. Interessant weetje voor mensen uit de omgeving als ze een feestje willen geven op een originele locatie. De molen staat in de Kruisewegestraat zonder nummer, je ziet hem wel staan. Dat klinkt precies als een sinterklaasliedje. We genieten van onze gratis koffie en carré confitureke. Iedereen krijgt er 1, maar ik krijg er 2. Waarschijnlijk kregen de medewerkers instructies om extra energie te geven aan mensen van boven de 1 meter 80, want de rest van het gezelschap kreeg er maar één.

Niet veel later wandelen we via een privé-woning door de tuin van het plaatselijke rusthuis. Een oudje staat vanachter het raam enthousiast te wuiven. Ik wuif dan maar beleefd en enthousiast terug. Die mensen hadden nog eens wat te beleven met de massa volk die er die dag passeerde. Zeker een hoogdag voor de ouden van dagen. Hoe zout ge zelf zijn moest ge daar alle dagen zo binnen zitten zonder al te veel entertainment, buiten de obligate partijtjes bingo en schoolkinderen die hun kunstjes komen opvoeren.

De wandeling valt goed mee qua groen en natuur, maar loopt veelal over verharde wegen. Een meevaller is dat de eigenaar van de Historische hoeve Axpoele - langsheen de Aeltervoetweg - de wandeling doorheen zijn landgoed laat plaatsvinden. Een oude man staat buiten langsheen het wandelpad. We spreken hem aan, omdat we er ook vanuit gaan dat hij de eigenaar van het goed is. We vragen het en hij bevestigt ons dit. Wij bedanken hem om zijn domein voor de wandelaars open te stellen. Axpoele is een oude heerlijkheid op het grondgebied van de gemeente Ruiselede (provincie West-Vlaanderen), op de grens met de gemeente Aalter (provincie Oost-Vlaanderen). Dat deelt de brave man ons mee. We zetten na dit intermezzo onze tocht verder doorheen de man van adel zijn prachtige domein.

Vervolgens gaat het via de straten Eendenkooi - waar de tweede rustpost gelegen is in een loods van een bedrijf (na 7,8 km) - en Kattewegel genaamd, doorheen een groen landwegje naar de Oud Leykensstraat richting de rustpost na 11,9 km in de chirolokalen van Ruiselede. Daar drinken we met ons gezelschap een goede Keyte tripel (toch drie heren onder ons). De 2 dames en onze secretaris onthouden zich van dit geestrijke vocht. We vechten nog een robbertje uit met een aantal wespen. Einduitslag wespen 0 , mensen 4. Twee worden verzopen in een flesje agrum en twee worden onder een plastieken tafelvuilbakje in gevangenschap gezet. De afruimer van dienst vraagt of we dit niet aan elke tafel kunnen doen. Hij was dus niet kwaad, maar integendeel ons zeer dankbaar. Het krioelde er dan ook van de wespen. Jos werd zelf gestoken bleek achteraf. Dus dan toch eerder 1 - 4 dan 0 - 4. smiley

Niet veel verder komen we toe aan een zaaltje centrum Polenplein genaamd. Hier is het dat de langverwachte gratis proeverij van het Keyte tripel bier ons te wachten staat. Mijn vrouw drinkt dit niet, aldus krijg ik de kans om 2 degustatieglazen van dit hemelse vocht naar binnen te gieten. Dit zaaltje wordt niet als rustpost gerekend, maar is er wel degelijk nog één extra die niet op het parcoursblad staat. Daar gaan we natuurlijk niet over klagen. Het was een welgekomen verrassing.

Ook daarna slaagt de tocht er nog in om ons te verrassen. We passeren eerst via een geitenmarkt die op zijn einde loopt. Ik koop er een brok harde geitenkaas in een kraampje voor 5 euro. Het frituur Tivoli sluit terwijl net zijn kraam af. Dan is er ook nog een kraampje Teas and Bees genaamd met honingproducten. De geiten in de wei vechten terwijl een robbertje uit en maken bizarre, grappige geluiden. Het is er precies de dag voor na ons gevecht met de wespen.
Niet veel later bereiken we het centrum van Ruiselede - waar er een kermis net gedaan is - met de parochiekerk Onze-Lieve-Vrouw. Daarna roept Marleen mij terug. Blijkbaar was ik al voorbij de huisartsenpraktijk - gelegen in een chique herenhuis - gewandeld van de familie Geyselbrecht. De naam van de opdrachtgever tot "de kasteelmoord" op Stijn Saelens, dokter André Geyselbrecht staat doodleuk nog steeds bovenaan de lijst. Daaronder de naam van zijn dochter Elisabeth en vervolgens nog 2 andere artsen uit de groepspraktijk. Een vrouw die we er vlakbij tegenkomen zegt dat ze daar nog steeds op controle gaat en dat het een brave mens is. Ondertussen zit die "brave mens" wel in de gevangenis. Hij zit 27 jaar vast dus voorlopig zal ze bij zijn dochter of een van de twee andere dokters moeten gaan.

En nee het is nog niet gedaan! We krijgen nog een verrassing. Een standje met frisco's. Lekker leker jam jam.
Enkele honderden meters later bereiken we weer de startzaal "Sport en Spel".
Door ons zeer gezapige tempo en de vele intermezzo's komen we pas aan tegen 5 voor 3. Veel après heb ik dus niet meer kunnen drinken. Bovendien krijg ik het lokale bier Molenaar niet meer te drinken wegens uitverkocht. Ik drink van miserie dan maar een kriek Lindemans.
Daarna willen we nog een droge worst kopen in een kraam buiten de startzaal, maar we krijgen hetzelfde verhaal als met de frituur. Te laat. Net gesloten.
Gelukkig is het bierstandje van Keyte nog open en koop ik mij een pakket Keyte Tripel en Dubbel om als cadeau te geven aan mijn stiefvader.

Tevreden keren we weer met de bus huiswaarts rond 16u. Marleen en ik genieten nog na van pijnlijke knieën. Onze kraakbeenletsels spelen op. Nu ik 1 dag later dit verslag schrijf heb ik er wel al geen last meer van. Veelvuldig ijs leggen en ontstekingsremmers nemen en ik ben er voorlopig weer van af. Maar we moeten blijven bewegen. Stilzitten is geen optie, zeker niet met mijn zittende beroep. Zitten is het nieuwe kanker zoals men dat zegt. We zullen doorgaan om het met de woorden van Ramses Shaffy te zeggen. Moeilijk gaat ook en gooi daar nog maar een paar clichés bovenop.

Voila mijn verslagje is weer uitgetypt. Waarschijnlijk heb ik nog vele anekdotes vergeten. Maar nu hebben jullie zeker en vast een impressie van de tocht en onze uitstap in Ruiselede.





















Boerenkrijgmarsen Bornem 15/07/2018

WandeltochtenPosted by Kris Andries 15 Jul, 2018 13:02
Er werd 30 graden voorspeld in de namiddag, dus opnieuw vroeg uit de veren om kwart voor 7 deze keer. Starten kon al vanaf 7 uur bij wandelclub Kwik Bornem, maar we moeten toch ook nog wat slapen he.
Doel was om een korte wandeling te maken met Marieke onze Jack Russell als het nog fris genoeg was.

Na een korte rit van 20 minuten met de wagen komen we toe op de grote parking die voorzien werd door de club. Een 400 meter stappen tot de startzaal daar gaan we niet over klagen als echte wandelaars. Al hoor je dat soms wel eens in het wandelcircuit. Begrijpen wie kan. Elke extra beweging is mooi meegenomen met mijn zittend beroep. Zitten heet het nieuwe kanker te zijn.
Bij aankomst in de zaal legt Marleen de flyers van onze wandeldriedaagse en van Vlaanderen Wandelt. De promocampagne kan niet vroeg genoeg beginnen. Men vertelle het voort.

Om 9 na 8 vatten we onze tocht dan aan. Het eerste deel is 3,9 km lang. We passeren eerst langs het mooie natuurreservaat De Breeven. Dat wandelen we uit en gaan de rechterkant op de Kluisstraat in. Dan de eerste rechts en we volgen de lange Platte Heegtestraat tot we op onze linkerkant het Fort van Bornem zien. Dat is de enige rustpost van de 6 km tocht.
We laten Marieke een beetje water drinken en iets eten. Zelf drinken we ook iets, maar geen bier op dit vroege uur. Ondanks de redelijk uitgebreide bierkaart. Karakter heet dat. Het fort is zeer bekend bij wielertoeristen om deze reden.

Na een korte maar deugddoende pauze vervolgen we onze weg naar de startzaal. Hier worden we langs de kinderboerderij Barelhoeve gestuurd. Als enige van alle tochten. Ideaal om een crèmeglas te eten, maar ook hiervoor is het nog te vroeg.

Als we aankomen in de startzaal komen we nog een aantal Ibissers tegen waaronder onze voorzitter en zijn echtgenote. We zitten gezellig nog wat bij elkaar en ik drink mij toch een frisse pint. Nu mag het om iets voor 10 uur.
Al heb ik op de rustpost andere wandelaars wel al vroeger aan het zwaardere bier zien zitten. Dus dan ben ik toch nog een brave man.
Ik geef Marieke nog wat stukjes hesp van mijn broodje. Daarna mag ze nog een tijdje op mijn schoot zitten, want ze heeft dat toch weer verdiend.








Vriendschapstocht Tisselt 08/07/2018

WandeltochtenPosted by Kris Andries 08 Jul, 2018 19:49
De wekker om 6u26 gezet zodat we vroeg onze wandeling konden aanvangen. Met het aanhoudende zonnige weer zijn we met onze Jack Russell Marieke sowieso genoodzaakt om de tochten vroeg te starten. Mijn vrouw Marleen en Marieke gingen voor de afstand van 7 km en ik hield het bij de 21 km wegens nog niet volledig hersteld van een aanslepende verkoudheid.

Om 7u45 kon ik dan van start gaan vanuit de voetbalchalet van Tisselt. Tot mijn verbazing liep het vrij vlot. Zowel qua beweging als qua ademhaling. De eerste lus ging van de startzaal in Tisselt richting Blaasveld. De maïsvelden - of onder wandelaars ook vrouwenwc's genaamd - waren duidelijk weer hersteld in hun volle glorie. Tot ver boven mijn 1 meter 88 reikten de maïsplanten uit. Na zo'n 6,5 km kwam ik voor eerste keer toe in de zaal van Het Volkshuis op de Mechelsesteenweg. Daar liet ik een keer afstempelen voor de verzekering en goot ik snel een gewone cola naar binnen voor de suikers.

Hup met die beentjes voor het tweede deel. Dat ging richting de roeivijver van Het Broek, waar enkele honderden meters langs moest gewandeld worden. Vervolgens weer door het Arkenbos richting Het Volkshuis. Dit stuk was natuurlijk enorm aangenaam om in te wandelen. Natuur, dieren en overal schaduw wat zorgde voor een aangename verfrissing. Cola en weer weg.

De derde en laatste lus doorkruiste het vernieuwde park Bel Air te Blaasveld, waar ook het gelijknamige mooie kasteel is gelegen. Ik vermeed echter de nieuw aangelegde Finse piste zoveel mogelijk, omdat ik zo al genoeg vering in mijn schoenen heb zitten. Trop is teveel en teveel is trop. Anders heb je het gevoel dat je op de maan wandelt. En die vervelende houtschors kruipt ook dikwijls in de schoenen. Ik stop nooit tijdens een lus om steentjes of houtschors uit mijn schoenen te halen - dat is tijdverlies - en die koppigheid kan dan weer eens voor blaren zorgen.

Na het park liep het parcours richting het Zeekanaal Brussel-Schelde, waar we heel de tijd moesten langs wandelen. Dat was eigenlijk best wel een saai stuk. En dan kom ik toe na 19,9 km in de startzaal. Terwijl ik dacht 21 km gewandeld te hebben. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik slechts oppervlakkig gekeken heb naar het parcours en niet naar de exacte afstand die er op het papier vermeld stond.

Om toch boven de 20 km uit te komen heb ik dan nog maar de wandeling naar de auto mee geregistreerd via Strava. Ik klok af op 20,4 km in 2u48m, een mooie 7,29 km/u. Zeer blij mee.
Met dit weer was ik genoodzaakt mij onderweg voldoende te hydrateren dus de CamelBak kwam weer goed van pas. Erna deed ik mij tegoed aan 3 glazen gerstenat. En om de maag ook te spijzen, nog een pistolet met kaas, een smoske en een half rijsttaartje naar binnen gewerkt.
Laat niemand mij zeggen dat ik de wandelclubs onvoldoende sponsor.




38e Zomertochten Puurs 24/06/2018

WandeltochtenPosted by Kris Andries 29 Jun, 2018 16:26

Zondag 24 juni « kottekestocht » te Puurs. U zal zich afvragen wat is dat juist ?
Mijn vrouw en ik noemen de op onze wandelkaart - in vierkantjes - aanbevolen wandeltochten een “kottekestocht”. De wandeling wordt georganiseerd door WVK Puurs. Een van de drie clubs uit Puurs. Naast hen heb je nog onze club Ibis en Wandel Mee Ruisbroek. Het is dus niet de eerste keer dat we in Puurs rondwandelen.

Omdat we het zaterdag getrokken hadden tot middernacht zoals ze in het dialect zeggen, hielden we het bij de 8 km tocht. Onze hond Marieke – een 13,5 jaar oude Jack Russell – mocht nog eens mee van stal. Het zonnetje was volop van de partij, maar de temperatuur lag gelukkig niet te hoog. Rond 11u vertrokken we op pad vanuit de startzaal het gemeenschapshuis Vrededaal.

Het eerste stuk van 4 km liep langsheen het datzelfde weekend geopende Landschapspark Liezele. We besluiten het nabijgelegen Fort Liezele – dat ook gedeeltelijk vernieuwd werd – een bezoekje te brengen. Dat levert ons extra meters op en zo komen we nog een gans achteraan het Fort waar je normaal gezien niet kan komen omdat dit gedeelte tot het museum behoort.

Omdat op die locatie de start van een ontbijtjogging van de loopclub uit Kalfort georganiseerd werd kregen we de gelegenheid om ook daar eens een kijkje te nemen.

Het nieuwe Fortcafé liepen we ook even binnen om er wat rond te neuzen, alsook het dakterras (dus bovenop het Fort) wat een prachtig uitzicht geeft op het landschapspark. Zeker een aanwinst voor Puurs. Of moet ik zeggen Puurs Sint-Amands? Vanaf 2019 is de gemeentefusie tussen Puurs en Sint-Amands immers een feit.

We lopen binnen na lus 1 en ik neem mij een Gini – want het moet niet altijd een biertje zijn – en we eten een broodje. We zetten ons bij een aantal clubleden dat is altijd gezellig en keuvelen over koetjes en kalfjes. En ook over hondjes.

Net als we willen vertrekken komt er een bevriende wandelaar in de zaal en ik ben verplicht om een Lachouffe mee te drinken (sociaal als ik ben).

Na een verkwikkende rust beginnen we aan het tweede stuk van 3,7 km. We lopen via de achtertuin van een clublid – na weer een stilstand om even te palaveren – langsheen de MacDonalds en glippen even binnen om een paar cheeseburgers achterover te slaan. Nu dat we daar toch passeerden.

Omdat we de auto wat verder geparkeerd hadden sluiten we de dag uiteindelijk af met 9,4 wandelkilometers. Alweer een geslaagde dag.



Vlaanderen Wandelt te Brasschaat 29/04/2018

WandeltochtenPosted by Kris Andries 01 May, 2018 20:27
Omdat we de dag ervoor een uitstapje gemaakt hadden naar Leuven, vertrokken we pas in het laat naar Brasschaat. Dat rijmt. We waren moe en hadden niet al te veel zin om te gaan. Bovendien regende het pijpenstelen. Maar omdat onze club volgend jaar Vlaanderen Wandelt organiseert en we daar met een infostand stonden, moesten we natuurlijk op zijn minst eens een kijkje gaan nemen.

Na een 50-tal minuutjes rijden, omdat ik binnendoor reed om de ring van Antwerpen te vermijden, kwamen we uiteindelijk toe in het centrum van Brasschaat waar het nog steeds hevig regende. We parkeerden onze wagen langs de kant van de weg nadat we de locatie van de startzaal gevraagd hadden aan een signaalgever. Hij zei dat het in een tent was niet zo veraf. We hadden in het voorbijrijden een tent zien staan en gingen dus naar die tent. Bleek dat enkel de inwoners van Brasschaat zelf zich daar konden inschrijven en dat het eigenlijk een rustpost was. Er zaten niet zoveel mensen in de tent, dus dat beloofde met dit slechte weer een zware klap te worden voor de organiserende club.

We startten onze wandeling van 9,8 km uiteindelijk pas om 10u54. Het gemeentepark werd eerst aangedaan. We passeerden langs de Rozentuin en het kasteel van Brasschaat. Een prachtige locatie zie maar op hun site http://www.kasteelvanbrasschaat.be/. Via het padje Hogebrugweg genaamd wandelden we over een beekje. Dat wegje had echt zijn naam niet gestolen dus, we liepen over een brug en ze was effectief vrij hoog. Vervolgens ging het voorbij sportcentrum Sportoase Elshout en liepen we lange tijd langs de Laarsebeek tot een bos met allemaal mooie dreven. Niet veel later kwamen we aan in de eigenlijke startlocatie. Ook daar zat de tent maar halfvol, een waar drama.
In een van de kleine tentjes bij de startlocatie stonden de voorzitter en sponsor van onze wandelclub samen met nog enkele bestuursleden en sympathisanten aan de infostand ons op te wachten. Hieronder een impressiefoto.


Ik kocht nog een pakketje van 4 flesjes Tripel d'Oude Caert van een brouwerij uit Brasschaat in een tentje bij de startlocatie. Want niet enkel Ibis Puurs was aanwezig met een infostand. Dit is de website van de plaatselijke brouwerij : https://www.oudecaert.be/bieren.
Na een pauze van een dik uur door het socializen met de clubleden trokken we weer verder op pad voor ons tweede en laatste deel van de tocht. Richting de rustpost waar we onze wandeling door omstandigheden aangevat hadden.

Dit tweede deel - wat dus eigenlijk het eerste deel was smiley - was minder mooi. Vooral villawijken passeerden de revue. Langs het voormalige huis van Jean-Marie Pfaff zijn we echter niet gewandeld. We zagen ergens onderweg nog wel een mooi kapelletje, maar dat was het zowat.
Vooraleer we toekwamen in de rustpost kwamen we nog 2 mede-Ibissers Hendrik en Denis tegen waar we nog een kilometer mee samen wandelden. En waarmee we den - voor ons dan - après aanvatten.

Uiteindelijk klokte Vlaanderen Wandelt te Brasschaat af op een schamele 2768 wandelaars. De 187 medewerkers hebben een rustig dagje gehad. Nochtans regende het in de namiddag niet meer, maar het kwaad was al geschied. Hopelijk hebben wij volgend jaar veel meer geluk met het weer. Want het resultaat staat of valt duidelijk met het weer. Zeer zeer jammer voor de organiserende club Noordergouw. 36 Ibissers trotseerden de regen te Brasschaat en 12 leden namen deel te Brakel. Daar waren 4479 wandelaars van de partij dus toch de helft meer.

Wandeling Van 't Jongste naar 't Oudste Manneken-Pis 50,5 km 31/03/2018

WandeltochtenPosted by Kris Andries 02 Apr, 2018 09:50

Ik had mij voorgenomen dit jaar nog eens een sportieve prestatie af te leveren. Een maand of twee terug vond ik dan een tocht van 50 km georganiseerd door de Padstappers Geraardsbergen. Het betreft een tocht in lijn van het manneke pis Brussel naar het manneke pis van Geraardsbergen. Dat laatste zou ouder zijn dan het eerste. Deze tocht vindt maar om de vijf jaar plaats, dus het was een uitgelezen moment om hieraan deel te nemen.

Zaterdag 31 maart was het dan zover. De wekker ging al om vijf uur, want ik ging met de trein. Ik kreeg het gezelschap van mede-Ibisser Klaas Van De Ven. De trein van 6u14 in Kapelle-op-den-Bos richting Kortrijk, afstappen in Dendermonde. Vervolgens de trein naar Brussel-Noord, daar overstappen naar Brussel-Centraal alwaar de tocht van start ging aan het Europakruispunt vlakbij. Daar stond een tent ons op te wachten waar we ons konden inschrijven. Er was ook bagagevervoer voorzien.

Uiteindelijk konden we om 7u21 precies onze tocht aanvatten. Na enkele honderden meters kwamen we reeds aan het eerste manneke pis toe, dat van Brussel iets voorbij de Grote Markt. Daar waren we al wat onder de indruk van de statige gebouwen waardoor we enkele meters verkeerd liepen. Via het station Brussel-Zuid ging het dan vervolgens langs de vroegmarkt in de Marollen die volop aan de gang was naar de eerste rustpost onder een brug in Anderlecht. Het betrof het Pedepark na 8,1 km. Daar waren we getuige van een uniek schouwspel. Een dakloze man van Afrikaanse afkomst die onder invloed leek van alcohol en of andere drugs viel de groep wandelaars die aanschoven voor de eerste drank en voedsel bedeling lastig. Hij wou waarschijnlijk ook iets om te eten of te drinken? De organisatie had dan de politie gebeld omdat hij niet wilde weggaan. De politie arriveerde uiteindelijk met vier man en werkte de man hardhandig en met veel machtsvertoon tegen de grond. Ze gingen er werkelijk op liggen zoals je dat weleens in de film ziet. Misschien hadden ze dat toch met iets minder geweld kunnen oplossen?

Op de rustpost aldaar te Anderlecht waren er geen toiletten dus zochten we ons een struik om onze kleine boodschap tegen te doen. De politie was toch net weg. We kregen als versnapering een halve banaan en een appelkoek. Water en jenever stonden ons als drank ter beschikking. Tijdens een lange tocht drink ik echter uit voorzorg geen alcohol, want ik ben niet zo geoefend als lange afstandswandelaar dat ik hiertegen bestand ben.

Een beetje verder zagen we in de verte op onze rechterkant een staketmolen. Deze is mij toevallig bekend omdat ik daar ooit eens op bezoek geweest ben een 15 jaar geleden. Een toenmalige collega van mij had mij uitgenodigd om de genaamde Luizenmolen te bezoeken. Zijn nogal vreemde hobby was molenaartje spelen.

Na 16,6 km kwamen we toe op de tweede en eerste echte rustpost. Daar konden we ons even neervlijen op een stoel. En we kwamen toch niet Patrick Kloek tegen zeker? Mij bekend omdat ik vroeger weleens een wandeltocht liep toen mijn knieën nog niet versleten waren. Hij is een bekend ultraloper. Enkele weken terug was hij de eerste 50 plusser op de 100 km loop te Hamme onder bar koude omstandigheden bij een gevoelstemperatuur van min tien graden! Met andere woorden het is een beest. Hij nam een foto van mij en mijn wandelkompaan Klaas en ging weer verder zijn weg.

De tweede rustpost Levensrust genaamd te Lennik, was een sporthal en we kregen een koetjesreep en een grote suikerwafel.

Op 25,2 km arriveerden we aan de Lombeekzaal te Roosdaal. Daar kregen we een grote koude pastabeker die ik niet volledig binnenkreeg. Hier kregen we onze rugzak ter beschikking om eventueel van kledij of schoenen te wisselen.

Net als bij de eerste rustpost moesten we hier een kwartier tot twintig minuten aanschuiven voor de bedeling. Hierdoor kwamen we bijna in de laatste bus – zoals men dat zegt – deelnemers terecht. Het tempo moest dus omhoog en ik nam als snelste stapper van de twee het heft in handen om Klaas naar een hogere snelheid te voeren. Ik bracht ons terug naar een groep die iets vroeger dan

ons van het zaaltje vertrokken was. Daar haakten we ons wagonnetje weer aan.

Na 32,5 km kwamen we toe aan zaal De Kasseiheide te Lieferinge Ninove. Daar werkte ik een boterham met gehakt naar binnen. Het partje sinaasappel liet ik aan mij voorbijgaan. We besloten nu niet meer te rusten, want we moesten op schema blijven om voor de eindtijd van 19u aan te komen in Geraardsbergen.

Na 38,4 km arriveerden we in het Buurthuis Beukenboom te Nieuwenhove Geraardsbergen. De boterham met platte kaas en radijzen kon ons wel smaken. Onderweg kwamen we twee wandelaars tegen met elk een soort bulldog hond. Duvel en Stella genaamd. We vroegen ons af of zij ook de 50 km tocht aan het stappen waren. Hun baasjes vertelden ons evenwel dat ze hun honden hadden laten afleveren aan de rustpost om de laatste 12 km af te werken.

Aan de laatste rustpost op 44,8 km aan De Helix te Grimminge Geraardsbergen konden we ons buiten op een terras neervlijen. Met een rijsttaartje en een stuk ananas konden we weer even aansterken. Ik nuttigde mijn eerste alcoholconsumptie. Voorzichtigheidshalve beperkte ik mij tot 1 pintje. We mochten ook niet te overmoedig worden met de eindstreep in zicht. En het laatste loodje bleek echt wel zwaar te worden. Toch wat het weer betrof. Op 6 km van het einde begon het ineens pijpenstelen te regenen. Omdat ik licht gekleed was en het koud begon te krijgen liet ik mijn kompaan Klaas achter om aan een hogere snelheid richting eindstreep te wandelen. Mijn Regatta paraplu die ik enkele weken terug in Herne had gekocht bleek dus toch nog van nut te zijn. Echter door het feit van de harde regen was het zicht nogal beperkt en liep ik samen met vele wandelaars een afslag mis. Gelukkig waren er mensen van de streek die ons snel weer op het juiste pad hielpen.

Na de regen viel er een prachtige regenboog te bewonderen. De felste die ik al ooit heb gezien, echt volle kleuren. Vervolgens tegen een goed tempo richting centrum Geraardsbergen waar de voorbereiding voor de Ronde van Vlaanderen goed zichtbaar was. Het manneke pis van Geraardsbergen kwam ik dan nog eerst tegen alvorens de laatste straat voor de finish in te gaan. Die straat liep een redelijk groot stuk stevig bergop. Maar het ging nog vlot. Ik kwam dan alleen toe aan het Koetshuis in het Abdijpark te Geraardsbergen om 18u43 dus nog binnen de tijd.

Daar kregen we dan als beloning nog een Tongerlo te drinken. Ik wachtte nog even op Klaas die net voor 19u nog binnenliep. Samen nuttigden we dan nog een spaghetti bolognaise en ik dronk nog een extra Tongerlo.

Beiden zeer moe maar voldaan was onze lijdensweg echter nog niet teneinde, want we moesten nog te voet naar het station van Geraardsbergen. Over onze lastige pendelweg naar huis ga ik niet verder uitweiden. Conclusie : een zeer mooie wandeltocht doorheen het Pajottenland en de Vlaamse Ardennen die zeker voor herhaling vatbaar is. Vele mooie vergezichten, maar ook zware modderige paden. Bij momenten was het schaatsen om recht te blijven. We zijn weer een ervaring en prestatie rijker. Na een 50 km tocht te hebben volbracht komt steeds weder de vraag of ik aan een 100 km tocht zal deelnemen. Maar het antwoord op die vraag is nog steeds neen. Ik geef er nog steeds de voorkeur aan een wandeling overdag af te werken zodat je ondertussen van de landschappen kan genieten. Een 60 km tocht zie ik dus wel goed zitten. Maar 100 km krijg je niet afgewerkt tijdens het daglicht. En het is natuurlijk ook een stuk langer en lastiger om te verteren voor het lichaam.






Next »